Dag Facebook, Hallo LinkedIn! Mijn zes redenen.

op 27 december 2018

Gemiddelde leestijd: 3 minuten

Gepubliceerd op Linkedin op 7 november 2018, zie link.

Ik baande me een weg door de posts met aanbod van tweedehands commodes en de roep om voetbalplaatjes, op zoek naar echt unieke nieuwsfeiten in mijn persoonlijke netwerk. Daar ben ik mee op gehouden. Mijn alert-belletje liep steeds verder vol met onzin. Facebook is stervende als je het mij vraagt. Ik kijk er inmiddels wekelijks op in plaats van dagelijks. Het sterft dus een langzame dood voor mij.

In de tussentijd gebruikte ik steeds vaker LinkedIn. Vooral omdat we daar met Keytoe veel van onze ontwikkelingen en content zijn gaan delen. LinkedIn is mijn zakelijke netwerk. Daar deel ik dus alleen zakelijke ontwikkelingen. Iets over een award, een case, een verhuizing, groei van het bedrijf etc.

LinkedIn is zakelijk en Facebook is privé… Eh, dus?

Facebook was de plek waar ik ook persoonlijke ontwikkelingen deelde met mijn sociale netwerk. Waarom ik dat niet op LinkedIn heb gedaan? Dat kan ik wel beantwoorden, maar ik vind de antwoorden een beetje achterhaald. Kijk maar:

 

LinkedIn is zakelijk en Facebook is privé… De grens tussen zakelijk en privé is bij mij allang niet duidelijk meer (als die er ooit al is geweest).

Mijn zakelijke netwerk verwacht een bepaalde professionaliteit van mij… Eh, is dat echt zo? Of denk ik dat? En als het zo is, nou en? Waarom zou ik niet delen wat ik wil? Het kan zelfs verfrissend zijn.

Op LinkedIn post je vooral iets als je iets écht wilt delen, of als je iets nodig hebt… Eh, bullshit. Ik weet niet waarom ik dat dacht, maar dit hoeft helemaal niet zo te zijn. Steeds vaker krijg ik positieve reacties over onze veelvuldig gedeelde podcasts. We delen content en het wordt gewaardeerd. Ik leg mezelf een veel te strenge publicatiefilter op.

Op Facebook zitten mijn vrienden, dus dat is de plek waar ik me eerder kwetsbaar op zal stellen. Klinkt logisch, maar waarom eigenlijk? Is het niet veel beter om je juist op LinkedIn te laten zien zoals je bent? Iemand van vlees en bloed die niet alles zeker weet? Ik beloof mezelf: ik ga me hier kwetsbaar opstellen en ga ook weleens iets delen wat me raakt of doet twijfelen. Of een situatie waar ik (bijvoorbeeld op de zaak) moeilijk uit kom.

Niemand zit te wachten op persoonlijke info of content van mij. Wie zegt dat? Als hetgeen ik deel dicht bij mijn missie en mijn why ligt, dan kan dat zomaar heel interessant zijn voor mensen die zo’n zelfde (of vergelijkbare) missie hebben. Sterker nog, LinkedIn is daar in mijn ogen meer geschikt voor dan Facebook.

Zakelijke relaties noem je niet voor niets zakelijke relaties. Hm, laat ik daar dan maar mee ophouden. Veel van mijn zakelijke relaties leer ik steeds vaker steeds persoonlijker kennen (drie keer woordwaarde) en dat bevalt me prima. Waarom zou ik dat proces niet een handje helpen door me persoonlijker op te stellen op LinkedIn? Als mijn zoon voortaan aan mij vraagt: “Wie was die meneer die zwaaide?”, dan antwoord ik: “Dat is een vriend van papa.”

Ik pleit er continu voor dat het vet zou zijn als we met z’n allen zo normaal mogelijk doen in het organiseren van ons werk. Waarom gedraag ik me op LinkedIn dan toch zakelijker dan ik ben? Note to self: “Stop daar mee Cedric!”. Bij deze. Voortaan hoef ik niet meer na te denken wat ik schrijf, maar op te schrijven wat ik denk.

De meeste lezers kennen me al, maar ik zal me ook voor hen toch even voorstellen. Ik ben Cedric. Ik ben ondernemer volgens LinkedIn, maar vooral een persoon. Vanaf nu zul je me persoonlijker leren kennen op LinkedIn. Daar heb jij ook het meest aan. Wees gerust: geen kattenfoto’s of babyfoto’s. Wees gewaarschuwd: als ik me blootgeef is dat niet voor iedereen een mooi gezicht. Blijf je me volgen?

PS. Waar de foto in dit artikel voor staat? Dit was een van de mooiste momenten van 2018 voor me. Ik kom er nog op terug.